นานแระที่ไม่ใด้เข้าไดอารี่ ทำงานๆ แล้วก็ กินๆ เที่ยวไปโน้นมานี่กับเพื่อนๆ(โอเคๆ..จริงๆก็ขี้เกียจนั้นแระ)

เมื่อวานละเบิดลงตู้เสื้อผ้า..อิอิ..เปล่าๆ คือจริงๆแค่รื้อเอาเสื้อผ้าไซร์มโหราฬร้านทึนทึก(ไซร์สำหรับคนอ้วนอะ)ที่ใส่ไม่ใด้แล้วโละออกจากตู้..เอาเสื้อผ้าไปบริจาค ว่างมากว่างั้นเตอะ  อีกอย่างหน้าสปริงดี้ด๋าก็ใก้ลจะมาอีกรอบแล้ว ฉะนั้นจำทำตัวเป็นนางงาม เดินสายเอาเสื้อผ้าไปให้ร้านกู๊ดวิว บริจาคร้านโน้นร้านนี้มั่ง เผื่อชาติหน้าใด้เป็นนางงามจักยานบีเอ็มเอ๊กซ์ ก็ยังดีฟ่ะ(ฝันพร่ำพรืออีกแน่ะ)..

จนตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ เมื่อสองสามวันก่อน นุชเพื่อนเราก็โทรมาชวนไปช๊อป เหมือนว่านุชจะรู้ตัว เราว่าจะจุดธูปเรียกเธออยู่แล้ว กะจะโทรชวนไปช๊อบอยู่พอดี ตกลงใด้เสื้อผ้ากางเกงสวยๆ แบบย้อนยุคที่เมืองไทยมาสี่ซ่าห้าตัว พอให้สามีตาเหลือก เกือบลูกตาหลุดจากเป้าเล่น หลังจากเห็นหลักฐานการด์ที่เรารูด พอหอมปากหอมคอ

ที่ว่าเกริ่นใว้ย้อนยุคนี่ คือจริงๆเสื้อผ้าแฟชั่นที่เมกาเนี้ย ล้าสมัยมากกกกก ที่เมืองไทยคงมีขายเป็นปีๆมาแล้ว แฟชั่นค่อยมาฮิตกันที่นี้ ไอ้เราครั้นจะเรื่องมากก็ไม่ใด้ ก็ไม่มีปัญญาซื้อตั๋วกลับไทยไปช๊อปเองนี่ว้อย..เอาเถอะๆ ยังไงก็ดีกว่าไม่มีใส่ เอาใว้ปีหน้า(ฝันอีกแระ)ค่อยกลับไทยไปหาซื้อเสื้อผ้าสวยๆแล้วกัน...กะว่าพรุ่งนี้วันเสาร์ จะใส่เสื้อผ้าย้อนยุคไปบ้านเพื่อนที่จัดปาร์ตี้ซะหน่อย...เผื่อเพื่อนๆนึกว่าเราสวย เป็นนางมารเอ๊ย คุณพจมาร สว่างวง แห่งบ้านทรายทองมาเอง..กร๊ากส์

เอ้อ.. แปลก.. มีเรื่องบันทึก.....เมื่อเช้าวันนี้ เราเข้านอนช่วง7เจ็ดโมงเช้า เพราะนั่งทางใน นั่งทำงาน นั่งฟังเพลง นั่งดูหนังจนเพลิน เลยเข้านอนเช้า บรรยายกาศข้างนอกยังสลัวๆ พระอาทิตย์ยังไม่โผล่ สงสัยฝนคงตกอีกตามเคย..

ก็ด้วยเพราะความเพีย เลยหลับยาว หลับลึก พอลืมตาตื่นมาอีกที มองออกไปหน้าต่างห้องนอน เห็นบรรยากาศมืดๆมัวๆ มองดูนาฬิกาที่หัวเตียง ป๊าดดดดดดด 6โมง 45(เย็น..แต่ยังไม่รู้ตัว)....รีบวิ่งเหมือนเจ๊กตื่นไฟ รีบไปห้องนอนลิงๆสองศีรพี่น้อง แหกปากปลุกลิงๆ ดึงผ้าห่มลูกเป็นการใหญ่ แต่บนเตียงไม่มีลิงๆทั่งสองตัว เอ้อ..แต่เจอมาสคาร่า และลิปติก 2แท่งที่ซื้อมาวันก่อน แล้วหาย ซึ่งตอนนี้มันมาอยู่ใต้หมอนเจ้าตัวเล็ก(อีกแล้ว)ใด้ไง?..งง..(เดี๋ยวมีชำระความ)....

กลับเข้าเรื่อง..เอือม...(นึก)งั้นอยู่ห้องรับแขก ดูทีวีกันเพลินแน่ รถโรงเรียนจะมารับแล้วนี่หว่า เอ้อ..ทำไม่ไม่รีบแต่งตัวไปโรงเรียน(ฟ่ะ)ลูกตู ไอ้เราก็รีบวิ่งแหกขี้ตา ไปโวกเวกเสียงหอบผสมซีเรียส ยืนหัวฟูเท้าเอว ถามลิงๆสองพี่น้องหน้าทีวีว่า..

"ทำไมไม่ไปรอรถสวนสัตว์เอ๊ย..รถโรงเรยนกัน อีก15 นาที รถโรงเรียนก็จะมารับแล้วนะค่ะคุณลูกๆ!!".....

.....เจ้าคริตกับลินเนตมองตากันพริบๆ(คงคิดว่าแม่ตูเกิดบร้าอะไรอีก)...ไอ้เราก็กำลังจะใส่บทนางร้ายต่อ กะว่าจะให้ลูกๆกลัวซะมั่งจิ..  แต่เจ้าตัวเล็ก(ลินเนต)เล่นหูเล่นตา จีบปากจีบคอบอกซะก่อนว่า...

"แม่..ตอนนี้มันเย็นแล้วนะค่ะ.." "

ใช่ๆ อีกอย่างพวกเราก็เพิ่งกลับจากโรงเรียนเมื่อ3 ชั่วโมงกว่านี้เอง"

เสียงเจ้าคริตพี่ชายเสริม เหมือนวงดนตรี เข้าคีร์เข้าคอรส์ ตามหลังน้องมาติดๆ....และเป็นช่วงเวลาอันเหมาะเจาะซะเหลือเกิ๊นเหลือเกิน คุณสามีก็พึ่งพาหมาไปเดินเล่นเข้าบ้าน และแกก็มาทันใด้ยินเรากับลิงๆคุยๆ(แว๊กๆ)ใส่กันพอดี...แล้วแกจับใจความใด้ ก็เอ่ยถามเราทันทีว่า ..Are you ok sweety? แล้วก็เกิดอาการอดกลั้นไม่อยู่ หัวเราะก๊ากกกส์ แบบน่ามั่นใส้มากกก..

เจ้าซีซาร์เห็นเราตื่นก็รีบวิ่งมาที่ขาเรา มันทั่งเห่าทั่งทำเป็นร้องเสียงร้องหงิ๋งๆ คล้ายๆว่ามันกำลังหัวเราะเยาะผสมโรงกับเจ้านายของมันไปด้วย แถมสองเท้าหน้ามันก็คล้ายๆชี้หน้าเรา หาว่าเราบร้านอนจนเพลินลืมเวลาแน่ๆ ..

เท่านั้นแระ สมองหายฉับฉน เริ่มนับเวลากลับหลัง ..หายเบลอ..อ้าว.....นี้(ตู)หลับทั่งวันมาตื่นเอาตอนเย็นเลยเหรอเนี้ย?..อะจ๊ากกกส์...โห้..เสียหน้ามาก ที่ทั่งสามี ลูกๆ กับเจ้าซีซาร์ ทั่งหัวเราะเยาะทั่งเห่า เห็นเราเป็นตัวตลก...พอมาถึงจุดนี้ ไอ้เราก็ทำตัวไม่ถูก ทำใด้แค่เชิดหน้าสบัดผม แบบโฆณาซันซิล คอตรงก้นงอนเซๆเอ๊ย..พยายามเดินเข้าห้องน้ำ แบบใว้มาดหน่อยๆเพื่อหลบมุมตั่งตัว...เอือม..งั้นวันนี้ม่ะทำอาหารเย็น(ว้อย) ต้องมีงอนๆ เพื่อกลบเกลือนความอาย และความบร้านอนของเราเอง.....