หลายวันมาแล้วที่ไม่ใด้มารำพึงรำพันที่ไดอารี่...คิดๆอยู่ทุกวัน คิดๆเป็นเรื่องเป็นราว ว่าจะบันทึกอะไร เอาเข้าจริงก็เหนื่อยหอบกับชีวิตแจ๋วๆ เลขา คนขับรถ คนสวน กรรมการห้ามลิงๆแลกมวย สารพัดที่จะเป็น และหน้าที่ของแต่ละวัน ..นึกๆก็มีแอบอิดฉาเจ้าซีซาร์ ที่เกิดมาเป็นหมา วันๆไม่ต้องทำอะไร นอกจากแทะรองเท้าคู่ใหม่สามีมั่ง ถุงเท้าเจ้าคริต ตุ๊กตาบาบี้เจ้าตัวเล็กมั่ง กระเป๋ายี่ห้อหลุย์ติ๋งต๋องใบละ500บาทของเรามั่ง แล้วก็กระดูกรุ่นใหม่ ที่ชาวบ้าน(เพื่อนๆ)บริจาคมา แล้วก็นอน กิน ขี้ เล่น ตามประสาหมาๆ เวลาเราพูดอะไรกับมัน มันก็ไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นหูทวนลม เฉยๆหน้าตาบ๊องๆ ..สมควร...สมควรเจงๆ ที่เกิดมาเป็นหมา ..หรือว่ามันวาสนาดีกว่าเราฟ่ะ เอ้อ..คิดๆอีกทีก็ละอายเจ้าซีซาร์อ่ะ ที่แอบมีอิดฉามัน..อ๊ากกกส์

จริงๆหลายวันมานี้เรารู้สึกเซ็ง เบื่อผู้คน เบื่องาน เบื่อดินฟ้าอากาศ ...ดีอย่างที่ยังไม่เบื่อส้มตำปูปลาร้า ไม่รู้มันเกี่ยวไรกันอะน่ะ..แต่วันใหนเซ็งๆมาก็มีโป๊กๆส้มตำที่แร่ะ ที่กระแทกปากเอ๊ย.. ที่ปลอบใจ..โห้..หมูน้อยในกรงขังเอ๊ย ในกรงทอง(แดง)

เมื่อวานเกิดอารมณ์แปรป่วน ตามประสาคน(ใก้ลๆเกือบๆจะบ้า)ว่างช่วงลิงๆ หมี ไม่อยู่บ้าน เลยคว้ากล้องดิจิตอลมา ตัวเองลองทำหน้าตาอินโนเซ็นส์ เหมือนที่เคยเห็นน้องๆหลายๆคนทำ หาแว่นเก๋ๆ หาหมวกเทห์ๆ มาใส่ มาถ่ายรูปตัวเอง แช๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆ....บ้าหลายรูปหลายท่า..ไปจนมืดฟ้ามั่วดิน ตาตัวเองเกือบบอดเพราะแสงแฟ็ตพรึบๆ จนเกิดอาการวิงเวียนจะอ้วกอย่างแรง ก็เป็นอันต้องหยุดถ่าย คืนถ่ายต่อไป กลัวชักตาปริ้น ลมปรานแตกตายคนเดียวหน้ากระจกห้องน้ำ...เอ้อ...เพิ่งจะรู้ว่า เวลาถ่ายรูปตัวเอง มันยากเย็นทรมานสังขารจริงๆ...อีกเหตุผลที่หยุดถ่าย ก็เพราะลำคาญแถมอายๆเจ้าซีซาร์ ที่คอยวิ่งสอดรู้สอดเห็นผสมอาการหืน คอยวิ่งข่มขืนขาของเราที่แอ็กถ่ายรูปมันทุกที่ เลยหมดรมณ์จะถ่ายรูปต่อ

..พอหยุดถ่ายรูป ก็ลองเอารูปเข้าคอมแล้วลองหารูป(พอๆ เกือบๆ)สวยๆดู...ให้ตายเหอะ..แต่ละรูปออกมาหน้าคอม ทำไม(ตู)  ทำหน้าทำตา เหมือนคนปัญญาอ่อน น่าทุเรศยังงี่(ฟ่ะ) คนอื่นๆเค้าถ่ายออกมา เค้าทำหน้าตาแบบนี้ เค้าก็สวยๆน่ารักๆกันทั่งนั้น.......รูปและท่าทางที่สมัยก่อน ที่หลงคิดมาเกือบ25ปี ว่าท่านี้ท่าหากินล่ะ เทห์สุดๆแล้ว ก็กลายเป็นรูปที่น่าสะพรึ่งกลัวอย่างล้นหลามไปซะงั้น...เอ???..หรือว่าเมื่อก่อนกับตอนนี้มันก็เหมือนกันน่ะ? เพียงแค่เรายังไม่ฉลาดรับรู้ทันพอตอนนั้นน๊า??.. หูย์..แค่คิดก็สะดุ้งยะแหยงตัวเองอย่างแรง......กำ

...ศุกร์ที่จะถึงนี้ เพื่อนๆนัดๆให้ไปช่วยหายใจทิ้งเล่นที่บ้าน สงสัยมันหายใจทิ้งคนเดียว ไม่มันส์ ไม่ออกรสชาติของชีวิต.. แต่ละคนไม่ใด้ทำงานวันนั้น ..ม่ะรู้จะทำไรไปกินดี..วันนี้ลองๆเปิดตู้เย็น หาดูช่องแช่เย็นดู ว่ามีอะไร(แช่ค้างข้ามภพ)มั่ง หาอยู่ดีๆ..เจ้าแฮมของหมีก่อนเบ้อเร่อ ที่แกซื้อมาใว้ทำพระเสาร์อะไรก็ไม่ทราบ ไม่เห็นแกเอาออกมาทำแซนวิสซะที..เกือบตกกระแทกเท้าเรา..แฮมก้อนนี้ตกหลายทีละ..นึกๆก็โมโหสามี อยากจับแฮมเหวี่ยงกระบาลแกเจงๆ.....แต่ก็อีกล่ะ..ใด้แค่คิดๆแบบซาดิตส์..กลัวเหวี่ยงเข้าจริงๆ ตัวเองมีหวังกินแกลบแทนข้าว..แหะๆ.......ตงลกหาไรไม่เจอในตู้..งั้นพรุ่งนี้คงต้องเหยียบสุดเกียร์  แซงมันทุกคัน(ในฟามคิดวุ้ย)ไปตลาดเวียดนามที่ไชน่าทาว์ พรุ่งนี้วันพฤหัส คนไทย แขก ลาว จีน เขมร คงออกมาช๊อปกันเยอะแน่ๆ เพราะวันเสาร์อาทิตย์ อย่าหวังมีอะไรเหลือ วันหยุดไม่ต้องมาเสนอหน้าช๊อปเลย เพราะไม่มีอะไรเหลือ...

..โห้....ไร(ฟ่ะ) แป๊บเดียวจะตี4ครึ่งละ...เวลาเราเอ็นจอยทำอะไรๆ ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ...พอใก้ลจะสิ้นเดือน เงินเดือนออกละ??...ไม่เห็นเวลามันผ่านไปรวดเร็วแบบนี้มั่ง ...อ๊ากกกส์...พร่ำไม่เป็นเรื่องเป็นราวเลยวันนี้.. ไปนอนล่ะ