นอนไม่เต็มอิ่มอีกล่ะ เพราะเป็นวันใช้ชาติ..ลิงๆสองพี่น้องเจี้ยวจ้าวๆ วิ่งตาเหลือกตาลาน หาถุงเท้ากันแต่เช้า คงหลงหลับกันเพลิน ยิ่งเวลาก็เพิ่งมาเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นอีกชั่วโมง ลิงๆเลยปรับตัวไม่ทัน ดีน่ะที่สองคนพี่น้อง ทั่งกินซีรีเรียส์ แปรงฟัน หาการบ้าน(ที่ว่างกันมั่ว) หาถุงเท้า ทำทุกอย่างเสร็จสรรพภายใน15นาที ทำสติถิเป็นประวิตกาณรณ์ แล้วยังวิ่งไปรอรถรับส่งกันทัน ไอ้เราจะตื่นมาปลุกก็ลืม เมื่อคืนฟาดส้มตำขนมจีน ไปเป็นโลช่วงตี4ก่อนเข้านอน..หูย์.. อิ่มท้องอืดเลยหลับยาวเหมือนกัน ..มาตกใจตื่นเพราะลิงๆแหกปาก ร้องถามหาถุงเท้านี้แร่ะ จะแกล้งนอนหลับทำเป็นไม่ใด้ยินก็ไม่ใด้ เพราะบ้านหลังเท่ากำปั้น จะหันไป(ถีบ)ปลุกสามีตื่นไปช่วยลูกก็สงสาร เห็นช่วงนี้ที่บริษัทของแกยุงๆเหนื่อยทุกวัน ฉนั้นเลยต้องลุกมารับใช้ชาติ..เมื่อชาติต้องการ..นี่คือหน้าที่ทุกๆจันทร์ถึงเสาร์...

พอฝูงลิงแตกตื่นแยกย้ายกันไปคนละทาง เราก็ต้องแต่งตัว เปลี่ยนชุดนอน ลงไปจำศีลที่ถ้ำ(ห้องทำงาน)ต่อจนเที่ยงกว่าๆ..โผล่หัวออกมาจากถ้ำอีกที่เห็นแดดเปรี้ยง...หูย์...แดดออก!! เกิดอาการเริ่งร่าท้าทาย (เหมือนเจ้าซีซาร์เห็นกระดูกแทะรุ่นใหม่) อยากออกไปชูคอจิบกาแฟ ที่ค๊อฟฟี่ช๊อฟริมทะเลสาป..จึงรีบๆแต่งตัว หวีผม หารองเท้า คว้ากุนแจรถ..อ้าว.....กุนแจตูหายไปไหนฟ่ะ? เมื่อคืนยังขับออกไปซื้อช๊อปปิ้งอยู่เลย เอ..หรือสามีหลงหยิบเอากุนแจเรา ออกไปทำงานด้วย ก็ไม่น่าจะใช่ หันควับบบบ..ไปจ้องสะกดจิตถามเจ้าซีซาร์  มันก็ทำหน้าเหมือนส่งกระแสจิตตอบ.."อย่ามาโทษตูน่ะ!"อะไรประมาณนั้น...อะไรกันฟ่ะ! มั่วหากุนแจรถอยู่อย่างงี้ เดี๋ยวแดดก็หมดกันพอดี อากาศที่นี้ยิ่งเอาแน่ไม่ใด้อยู่...หาๆกุนแจจนหืนขึ้นคอ ก็หาไม่เจอ..เศร้าจิต.. เกิดอาการหมดอาลัยตายยาก(แกแฟ) เลยจำใจกรอกกาน้ำต้ม เตรียมทำชงชากระเดือกอยู่บ้าน..เปิดตู้เย็น จะคว้าครีม เอ๊า....กุนแจตูมันมาอยู่ในตู้เย็นใด้ไง?? เป็นงง ครึ่งนาที(งงนานไม่ล่าย เดี๋ยวแดดหมด) ถึงนึกใด้ว่า เมื่อวานซื้อของกินมาถึงบ้าน แล้วรีบๆจับ(ยัด)เข้าตู้เย็น แล้วรีบเข้าห้องน้ำ ทนปวดนานละ แถมวิ่งเข้าห้องน้ำเกือบไม่ทัน เป็นเพราะต้องคอยถอดๆเสื้อผ้ากันหนาวตัวมหึมา ผ้าพันคอ ถุงมือ เหมือนต้องปอกหัวหอม ปอกข้าวโพด หลายชั้นมาก....หากุนแจเจอ..เหยียบรถแซงรถคนอื่นเต็มที่(แซงในความคิด) แป็บเดียวถึงที่หมาย..

...ณ. ร้านค๊อฟฟี่ช๊อฟริมทะเลสาป...

โห้....คนมันมาจากใหนกันเนี้ย แดดออกไม่ใด้ พากันออกมายั่วเยี้ยกันไปหมด(เราก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่ยั่วเยี้ย).. เข้าร้านใด้ รีบถลายื่นต่อแถวรอเชือดเอ๊ย สั่งกาแฟ..ใด้กาแฟตามรสที่ชอบ ก็หาที่นั่ง....อย่าหวัง!!.แดดดีอย่างงี้ คนมานั่งชู้คอจิบกาแฟตากแดดกันตรึมมมม...ไม่เป็นไร งั้นตูยืนแอ็คท่า บทนางเอกเจมส์บอนรอเก้าอี้ก็ใด้..รอ..ร๊อ..รอ..รอจนเริ่มเซ็งกับบทนางเอกจนเมื่อยขา อยู่ๆก็มีคุณลุงใจดี ขยับเก้ามาให้นั่ง..ไม่รู้แกเกิดอาการอินกับท่านางเอก ที่เรายืนเป่าก็ไม่รู้ ..หรือว่าแกทนไม่ใด้ที่เรามายืนบังแดด บังวิวทะเลสาปแก อันนี้ก็ไม่อาจเดาใด้ ขี้เกียจเดา เพราะต้องรีบขอบคุณ แล้วรีบนั่งลง ก่อนที่ตะคริวจะถามหา............

ใด้ที่นั่ง เป็นหนึ่งในฝูงกิ้งก่าชูคอตากแดดของร้านนั้น ก็ค่อยๆจิบกาแฟนั่งดูวิวไป ตากแดดอุ่นๆไป คิดในใจ..ตูเริ่มจะบ้าหนัก(ปกติก็บ้าอยู่แล้ว)ตั่งแต่มาอยู่ที่นี้ เริ่มโหยหาความร้อนของแสงแดด ตอนอยู่ไทย อย่าหวังว่า แดดจะใด้เลียผิวขาวๆของชั้น สงสัยเทวดาหมั่นใส้เอา เลยสาปส่งให้มาอยู่เมืองฝนนอกประเทศ ..มาอยู่ที่นี้เป็นไงล่ะ? ตอนนี้หน้าขาววอก แซงสีหน้าขนเจ้าซีซาร์ไปติดๆ อยากขาวนักนี้ สมน้ำหน้าตัวเองเจงๆ......

...นั่งคิดไปเรื่อยเปี่อย..คล้ายๆคนเร่ร่อนเอ๊ย!เลี่ยนลอย..คิดๆย้อนตอนกลับไทยเมื่อ2ปีก่อน..เคยพาแม่เข้าร้านเสริมสวย สปา ทำทุกอย่าง ด้วยความที่ไม่ค่อยใด้อยู่ใก้ลๆเอาใจใส่ ดูแลแม่ พอกลับไทยที ก็เลยอยากทำให้แม่มีความสุข.....พอเข้าไปปุบ มีน้องหน้าตาน่ารัก ยิ้มตาหยีๆ ออกมาเสนอหน้าตอนรับทันที ส่งสัยน้องนางคงเป็นหุ่นยนต์อัดเทป เพราะฉอดๆๆๆๆ น้ำลายฟูมปาก อธิบายเรื่องความงาม ราคา ทุกอย่างเสร็พสรรพภายในไม่ถึง 15 วินาที(โดยที่หยุดหายใจเป่า? อันนี้ก็ไม่แน่ใจ)..ตกลงแม่โดยแนะนำให้โดนกระทืบเอ๊ย..นวดตัวผ่อนคลายก่อน (จริงๆแม่มาบอกเราทีหลังว่า เหมือนโดนกระทืบมากกว่า เด็กในร้านTeeหนัก มือหนักจริงๆ)..แล้วค่อยตามด้วย ทำผม ทำเล็บ

....เรากับแม่โดนแยกย้ายกันไปคนละห้อง..ส่วนเราแค่อยากจะสระไดร์แค่นั้น..พอเราลงนอนสระผมปุบ น้องที่สระผมให้เราก็เริ่มสัมภาษณ์ ชวนคุย และคอยหาเรื่อง(สอดรู้สอดเห็น)เรื่องของลูกค้าพอประมาณทันที...อยู่ๆน้องที่สระผมก็ถามเราว่า.."พี่มาคลอดลูกที่เมืองไทยเราเหรอค๊า"..จ๊ากกกกส์ เล่นถาม ทำเอาเราตกใจเกือบกลิ้นตกเบาะ (น้องมันตอกย้ำ ว่าเราอ้วนแน่ๆ).....มาถามชั้นยังงี้ใด้ยังไงย่ะ!!! เดี๋ยวมีโดนตบด้วยฝ่ามืออรหันต์ๆ(เราใด้แต่คิด) คืนตอบยังนี้ออกไปจริงๆ กลัวโดนน้องที่สระผม เอาขวดซันซิล รุ่นป้องกันผมแตกปลาย กระแทกปากหมดสวยไม่คุ้ม..ก็ใด้แต่ปลงๆ(เดี๋ยวมีแอบมาเผาร้าน อ๊ากกกส์)ตอบกลับไปว่า.."พี่ไม่ใด้ท้อง และไม่คิดจะอ้วนเอ๊ย คลอดด้วย ยังไม่มีโครงการ(โว้ย)จ๊ะ" แล้วก็แกล้งหลับไป ขืนไปคุยโต้ตอบ งานนี้มีหวังใด้วางกังฟู่กันนวม

....พอสักพัก ก็มีน้องอีกคนเดินมาถามว่า "คุณแม่พี่บอกให้ช่วยมาเลือกสีผมให้หน่อย แม่พี่จะทำสีผมใหม่อะจ๊ะ" ด้วยความที่เรายังเคืองๆน้องที่สระผมให้เราอยู่ ก็เลยบอกให้น้องที่ทำผมแม่ เอาสีผมมาให้เราเลือกแทนเดินไปหาแม่ก็แล้วกัน..พอน้องคนนั้นเอาสีผมมาให้ดู ไอ้เราก็นึกๆอยากให้แม่เปลี่ยนแปรงโฉมมั่งดีกว่า เผื่อเซอร์ไพรส์พ่อ กับเพื่อนๆบ้าน..ตกลงเราเลยเลือกผมสีน้ำตาลอ่อนๆ (สีที่เห็นจากแสงไฟสลัวๆจากในร้าน)เผื่อแม่จะใด้ดูหน้าอ่อนๆ ดูแท็กซี่(แซ็กซี่)ขึ้น...น้องคนที่ทำผมให้แม่ รีบปรบมือดีใจระริกระรี้ว่า "หนูทำสวยน่ะสีนี้ ของถนัดๆ" เราก็ใด้แต่พยักหน้าหงึกๆไป ไม่รู้จะพูดไรดี.......ร้านนี้มันยังไงฟ่ะ? ตูเข้าร้านผิดเป่า? (คิดในใจอีกล่ะ) แล้วน้องคนที่ทำผมให้แม่ ก็เดินไปอีกห้องจัดการหน้าที่ของเธอไป

...ส่วนเราสระไดร์เสร็จ ก็หมดอารมณ์จะไปเป็นเหยื่อ โดนกระทืบต่อจากแม่ เลยมานั่งแทะฝรั่งจิ้มเกลือ ที่ทางร้านเอามาเสริฟลูกค้า ฆ่าเวลารอแม่แทน ..เวลาผ่านไปเกือบๆ 2 ชั่วโมง เราแทะฝรั่งไปเป็นกิโลๆ เกือบๆใส้ติ่งจะถามหา ก็ยังไม่เสร็จ..รอๆอีก20 นาที น้องคนที่ทำสีผมให้แม่ก็จูงมือแม่ ยิ้มหน้าระเรื่อออกมา..เห็นแม่ครั้งแรก..ป๊าดดดดดดดด..เราตกใจเกือบสำลักกลีบใส้ฝรั่ง ที่แทะกำลังมันส์..ทำไมสีผมแม่มันเป็นสีทองประกายเพชรไปซะงั้น..เราเลือกสีน้ำตาลอ่อนไปนี้หว่า เอ?? หรือว่าเราตาบอดสี? เอือม..ไม่น่าจะใช่แน่ๆ หรือเป็นเพราะแสงสีไฟในร้านหว่า??..อยากจะถามเอาเรื่องกับน้องคนนั้น ก็ใด้แต่อึ้ง.. and.. อึ้งผสมงง..พูดไม่ออก อีกอย่าง ดูแม่ก็ชอบด้วย เราเลยเงียบไป ยังไงขอให้แม่ชอบ มีความสุขเป็นพอ จริงๆ เราตกใจสีผม จนช๊อคพูดไม่ออกเปล่าก็ไม่รู้น่ะ ทียอมรับไม่เอาเรื่องทางร้าน ..

เข้าสปาเสร็จ ก็พาแม่เดินเลือกซื้อของกินของใช้ แล้วก็นั่งรถกลับบ้าน..พอลงแค่ปากซอยเท่านั้นแร่ะ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หมาทั่งซอยเริ่มเห่าหอนเป็นทอดๆ ตั่งแต่ต้นซอยยันท้ายซอย..เสียงหมาเห่าหอนเป็นทอดๆ ทำให้หนาววาบขึ้นในใจ มันต้องเห่าสีผมแม่ตูแน่ๆ(ลูกเนรคุณอย่างเรา..คิดในใจ) เพราะปกติ แม่เป็นคนเดียวทั่งซอย ที่คอยให้เศษอาหารพวกมัน..คงไม่มีวัน ที่มันจะจำแม่เราไม่ใด้ เราแกล้งชวนแม่คุยๆเรื่องอื่น กลบเกลือนความผิด ที่(อาจจะเป็นเพราะเราก็ใด้ ไม่แน่ใจจริงๆ สาบานเถอะ)ที่เลือกสีผมให้แม่ผิดไป...

พอแม่เข้าบ้าน แกก็เดินตรงดิ่งดูสดชื่น ไปปลุกพ่อ ที่นอนให้ทีวีดู(ดูทีวี)จนหลับ ให้ตื่นมาดูโฉมตัวเองทันที ไอ้เราว่าจะห้ามแม่แล้ว แต่ห้ามไม่ทัน พอพ่อลืมตาเห็นแม่เท่านั้นแร่ะ  ดูพ่อตกใจ ร้องจ๊ากกส์ ว่าผีหลอกกลางวัน!!..ดูพ่อตกใจจริงๆ ยิ่งกว่าตอนเราตกใจเกือบสำลักใส้ฝรั่งเสียอีก..แต่ยังไงแม่เราก็ไม่แคร์ ดูแกชอบของแกยังงั้น วันนั้นถือว่าพ่อโชคดี ที่ไม่โดนแม่ทุบเอา ให้หูข้างซ้ายของแกหายหนวก(หูซ้ายพ่อหนวกจริงๆ ตามที่เมื่อวานประจานเอ๊ย ประกาศใว้ ว่าเป็นเพราะใครทำ)

ไม่รู้จากวันโน้นถึงวันนี้ หมาๆในซอยหยุดเห่าหอน ทุกครั้งที่เห็นสีผมแม่เราหรือยัง...ที่แน่ๆ ฟังสำเนียงที่คุยๆเรื่องหมาๆ จากที่แม่โทรมาเมื่อวาน  ฟังๆดูแกเหมือนเคืองๆหมาๆของแกทั่งซอยยังไงยังงั้นอยู่..เอ๊ะ!!.หรือว่าแกรู้น่ะ ตอนที่เดินเข้าซอยบ้านวันนั้น??..ไม่งั้นแม่คงไม่คอยยัดเยียด ให้เราขนเอาลูกพวกEทับทิม Eแดงหางจุก ไอ้จอนร์มาเลี้ยงแน่ๆ.......เอ้อ..คิดๆย้อนเวลากลับไปแล้ว เรารู้สึกผิดอ่ะ  จนทุกวันนี้ ยังรู้สึกผิดฝังใจอยู่ทุกครั้ง ที่เห็นคนฝรั่งหัวทองๆแดงๆเดินผ่านไปผ่านมา มันเหมือนกับตอกย้ำความผิดครั้งที่พาแม่เปลี่ยนโฉม ทำสีผมคราวนั้น........

..แม่จ๋า ยกโทษให้ลูกน่ะแม่น่ะ..(แอบมี..อิอิ)